ქართველი მორაგბე იტალიაში – 28 წლის ქართველი მორაგბე, ნოდარ მამალაძე გურიიდან, ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ჯვარცხმადან არის. საქართველოში რამდენიმეწლიანი კარიერის შემდეგ, ჯერ საფრანგეთში, ხოლო ახლა უკვე იტალიაში განაგრძო თამაში. ამჟამად, იტალიური რაგბის სერია A ერთის ფლორენციის გუნდის Unione Ragby Firenze-ს “ბურჯია”. ERMES TV ქართველ მორაგბეს სწორედ ფლორენციაში შეხვდა.
ნოდარ მამალაძე: რაგბის თამაში მეხუთე კლასიდან დავიწყე, მაგრამ რაიონში პერსპექტივა არ იყო, ამიტომ 13-14 წლის ვიყავი, როდესაც შევწყვიტე ვარჯიში. 18 წლისამ ოზურგეთში კოლეჯში ჩავაბარე, სადაც შემთხვევით შემხვდა ჩემი ყოფილი მასწავლებელი გია გიორგაძე, მეტსახელად ყურშა. სწორედ მან შემომთავაზა ოზურგეთის რაგბის გუნდ “არწივებში” მისვლა. ასე დავუბრუნდი რაგბს. მოგვიანებით გადავედი თბილისში, “იუნკერებში” მერე იყო “ლოკომოტივი”…
– პროფესიული რაგბის თამაში როდის დაიწყეთ?
– პირველი პროფესიული გუნდი სწორედ ოზურგეთის “არწივები” იყო, მაშინ 20-21 წლის ვიქნებოდი…
– რა გახსენდებათ პირველი პერიოდიდან?
– როდესაც “ლოკომოტივში” გადავედი, იქ თამაშობდნენ ნაკრების ბიჭები, რომლებიც მანამდე მხოლოდ ტელევიზორში მყავდნენ ნანახი. ძალიან ემოციური იყო ჩემთვის მათთან ურთიერთობა, ერთად ვარჯიში და თამაში.
– უცხოურ გუნდებში როგორ აღმოჩნდით?
– უცხოეთში თამაში ოცნება იყო… კორონას პერიოდში გამოჩნდა ვარიანტი, მაშინ ვიყავი “დევებში”, რომელიც პირველ ლიგაში იყო. სეზონი რომ დამთავრდა, ჩემი მეგობარი მორაგბე ნუგზარ გიორგაძე დამიკავშირდა საფრანგეთიდან და მითხრა, რომ სჭირდებოდათ ჩემს პოზიციაზე მოთამაშე. რა თქმა უნდა, დიდი სიამოვნებით დავთანხმდი. ძალიან რთული პერიოდი იყო, თუნდაც მგზავრობის მხრივ, რადგან პანდემია იყო ისევ, მაგრამ გუნდმა ყველაფერი გააკეთა და ორი ქართველი წავედით ერთად. ორი წელი ვითამაშე საფრანგეთში ორ სხვადასხვა გუნდში, შემდეგ დავბრუნდი საქართველოში, პატარძეულის “ვეფხვებში” ვიყავი ბოლოს…
– იტალიაში გადასვლა როგორ შეძელით?
– არის პლატფორმა სადაც შეგიძლია განათავსო შენი პროფილი, ყველა მონაცემით და გიკავშირდებიან სხვადასხვა კლუბები შემოთავაზებებით. ასე დამიკავშირდნენ ფლორენციიდან, თვითონ მომძებნეს.
– ბევრ სპორსტმენს დააინტერესებს, ვიზის, საბუთების, ბიუროკრატიული საკითხების გადაწყვეტა როგორ ხდება, მას შემდეგ, რაც გუნდი შეგარჩევს?
– გაიცემა სპორტული ვიზა. მე გადავაგზავნე ჩემი პასპორტი იტალიაში და გუნდმა გადმომიგზავნა კონტრაქტი ხელმოსაწერად, რითიც შევედი საკონსულოში ვიზის მიმსაღებად. ერთ კვირაში დამიბარეს და გადმომცეს ვიზა. დაახლოებით ერთი თვე დამჭირდა ყველაფრისთვის. აქ რომ ჩამოვედი მალევე ავიღე იტალიის დროებითი ბინადრობის ნებართვა. ყველაფერზე გუნდმა იზრუნა.
– მოგვიყევი შენი ახლანდელი გუნდის შესახებ…
– Unione Ragby Firenze ასე ჰქვია გუნდს, რომელიც არის სერია A ერთის გუნდი. ახლა ვიმყოფებით მესამე პოზიციაზე ჩვენს ჯგუფში. ფლორენციას ჰყავს კიდევ ორი გუნდი, რომლებიც თამაშობენ სერია B და სერია C-ში.
– როგორი პირობები გაქვთ?
– გვაქვს ორი ბაზა, ერთ ბაზაზე გვაქვს ორი სტადიონი, ბუნებრივი და ხელოვნური საფარით, ხოლო მეორეზე – ერთი სტადიონი. ორივეგან ყველა პირობაა შექმნილი. გუნდი უზრუნველყოფს საცხოვრებელსაც. მე მარტო თამაში მევალება.
– რამდენი შეხვედრა ჩაატარეთ იტალიაში და როგორ შეფასებებს იღებთ?
– მხოლოდ ერთი თამაში გამოვტოვე, შეუძლოდ გახლდით. 15 შეხვედრა მაქვს ჩატარებული. შემდეგი თამაში გასვლაზე გვაქვს ნეაპოლში. შეფასებები, ვფიქრობ, კარგი მაქვს.
– რამდენწლიანი კონტრაქტი გაქვთ ფლორენციის გუნდთან?
– კონტრაქტი გავაფორმეთ ერთს პლუს ორი. თავიდანვე მითხრეს, რომ მხოლოდ ერთი წლით არ უნდათ ჩემთან თანამშრომლობა. სეზონი აპრილში მთავრდება, იმედია, ორივე მხარე შევთანხმდებით პირობებზე და გავაგრძელებ კონტრაქტს კიდევ ორი წლით.
– რა პოზიციაზე თამაშობთ, ბევრი უცხოელია გუნდში?
– ვთამაშობ პირველ ხაზზე, სამ ნომერზე, ქართული ვარიანტით “ბურჯის” პოზიციაზე. გუნდში უცხოელები მხოლოდ ორნი ვართ, მე და ერთი არგენტინელი ბიჭია, გამთამაშებელი, ერთად ვცხოვრობთ.
– თამაშობდით სამ ქვეყანაში: საქართველო, საფრანგეთი, იტალია… და გაქვთ შედარების საშუალება…. როგორ შეადარებდით ამ სამი ქვეყნის დამოკიდებულებას რაგბისადმი, პირობებს, თამაშის სტილს?
– ქართველებს უფრო ძალისმიერი თამაში გვახასიათებს, აქცენტი ძალაზე გვაქვს გაკეთებული, დომინანტები ვართ შერკინებაში და ბურთის წაღებაში. აქაც და საფრანგეთშიც უფრო ტექნიკურ მხარეს ექცევა ყურადღება, ძალიან ფრთხილად თამაშობენ. თან ადამიანური რესურსი აქვთ ძალიან დიდი. საქართველოში პროფესიონალურ დონეზე თუ თამაშობს 100 კაცი, ოცჯერ მეტია ამ ქვეყნებში. როდესაც იგებენ რომ ქართველი ხარ, შიშით გიყურებენ… იციან რომ ძალისმიერი მოთამაშეები ვართ.
– ოჯახისგან შორს ყოფნა არ გიჭირთ? როგორც ვიცით საქართველოში საცოლე გყავთ, გვითხარით მის შესახებ?
– როდესაც პირველად საფრანგეთში წავედი, ორი წელი ვეღარ დავბრუნდი საქართველოში, ძალიან რთული აღმოჩნდა ამდენი ხნით განშორება. ახლა ვცდილობ პერიოდულად ჩავიდე ხოლმე საქართველოში. ჩემი საცოლე თამუნა მინდიაშვილია, რამდენიმე თვის წინ დავინიშნეთ და ქორწილს ზაფხულში ვგეგმავთ. ახლა რამდენიმე დღით არის ჩამოსული იტალიაში.
– ქართველი ემიგრანტები მოდიან ხოლმე საგულშემატკივროდ?
– კი, დადიან ხოლმე. განსაკუთრებით ერთ თამაშზე მოვიდა ბევრი ქართველი და ასმაგად მოტივირებული ვიყავი. პირველ თამაშზეც მოვიდნენ. შემთხვევით ტრამვაიში გავიცანი ქართველი ბიჭები და რომ გაიგეს მორაგბე ვიყავი ფლორენციაში, ჩემს პირველივე თამაშზე მოვიდნენ დროშებით. უბედნიერესი ვიყავი. იტალიელები გაკვირვებულები იყვნენ ამდენი ქართველი რომ დაინახეს ერთად, თან ქართული დროშებით. მე ვუთხარი, რომ ქართველებს ყველგან აქვთ პატარა საქართველო.
– ნოდარ, რას ეტყოდით იმ პატარა მორაგბეებს, რომლებიც აპირებენ ამ სპორტს გაყვნენ და უცხოეთში თამაში სურთ?
– დღევანდელ რეალობას რომ ვაკვირდები, საქართველოში ძალიან ბევრი ნიჭიერი მორაგბეა, სტილიც უფრო შეიცვალა, ევროპული სტილისკენ იხრება… ერთ რამეზე მწყდება გული, რომ ხშრად, ეს ბიჭები, უცებ ქრებიან. მათ ვეტყვი, რომ თუ რაიმე მიზნად აქვთ, არ უნდა დაიშურონ ძალისხმევა, მარტივად არ უნდა შეეგუონ და დანებდნენ წინააღმდეგობებს. ყველაფერი მიღწევადია.
Tag: ქართველი მორაგბე იტალიაში
ასევე დაგაინტერესებთ: 14 წლის ქართველმა ემიგრანტმა იტალიიდან, ნენე საბიაშვილმა, საქართველოს ოქროს მედალი მოუტანა
