ახალგაზრდა ნიჭიერი ემიგრანტი, რომელსაც ცხოვრების უდიდესი ნაწილი, ემიგრაციაში აქვს გატარებული, თუმცა საკუთარი მომავალი, მხოლოდ საქართველოში თუ წარმოუდგენია. სოფო ჩუთლაშვილმა იტალიაში ახალი, თარჯიმნისა და მედიატორის პროფესია შეიძინა, ახლა კი უკვე „ერმესი მედია – ERMES.TV”-ის გუნდის წევრიცაა.
სოფო ჩუთლაშვილი: საქართველოში 13 წლის ასაკამდე ვცხოვრობდი. შემდეგ, ჩემი ოჯახი რუსეთში, პეტერბურგში გადავიდა საცხოვრებლად, ვსწავლობდი პეტერბურგის ქართულ საშუალო სკოლაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩავაბარე ბიზნესის ინსტიტუტში. საქართველო ყოველთვის ძალიან მენატრებოდა. ბავშვობაში ტირილში ვატარებდი მთელ ზაფხულს, ისე მინდოდა საქართველოში ჩემი თანატოლი ქართველებივით წასვლა. საქართველოში საცხოვრებლად 21 წლის ასაკში დავბრუნდი, მაგრამ სრულიად სხვა რეალობა დამხვდა. ჩემს წარმოსახვაში ისევ იმ ბავშვობისდროინდელი საქართველო იყო შემორჩენილი და ძალიან გამიჭირდა რეალობასთან შეგუება.
– როგორი იყო რუსების მხრიდან კავკასიიდან ჩასულებისადმი დამოკიდებულება?
– პირადად მე არასდროს მიგრძვნია რუსების მხრიდან უარყოფითი დამოკიდებულება, მდგომარეობა დაიძაბა 2006 წლიდან. კარგად მახსოვს, უსაბუთოებს პირდაპირ ქუჩებში აჩერებდნენ და „ადეპორტებდნენ“.
– საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, მალევე ისევ დატოვე სამშობლო…
– დიახ, დაახლოებით ერთ წელში კვლავ დავტოვე საქართველო და ისევ ემიგრაციაში, ამჯერად იტალიაში წამოვედი. ჩემი ემიგრაციის პირველი პერიოდი ისე განვითარდა, რომ არ მიგრძვნია დაძაბულობა. ვცდილობდი არ ჩავღრმავებოდი იმ აზრს, რომ ვიღაცას ვემსახურებოდი. ჩემი მიზნები მქონდა და ვიცოდი, რომ უნდა მემუშავა. შედარებით რთულად, მომდევნო წლები მახსენდება, როდესაც ქალაქი გამოვიცვალე და მონოპოლიდან ფლორენციაში გადმოვედი, ყველაფრის თავიდან დაწყება მომიწია, ახალ გარემოსთან, ახალ ადამიანებთან შეგუება.
– ყველაზე რთულად რა გახსენდება?
– ალბათ ძალიან გამიმართლა, რომ კარგ ოჯახებში ვხვდებოდი, მაგრამ პირველი სამსახური ფლორენციაში, ურთულესი იყო. მძიმე მოხუცთან მომიწია მუშაობა და ეს მომენტი ძალიან რთულად გადასალახი აღმოჩნდა ჩემთვის. იქ მხოლოდ რამდენიმე თვე დავრჩი. რთულია შეეგუო 24-საათიან სამსახურებს, ცხოვრობდე მოხუცის ცხოვრებით. ყველაზე მეტად, ეს მომენტი მიჭირდა, სანამ არ გადავედი დღის სამსახურებში და არ შევიქმენი პირადი სივრცე.
– ხშირად ჩადიხარ საქართველოში?
– ყოფილა პერიოდი, რომ ორი-სამი წელი ვერ წავსულვარ, მაგრამ ზოგჯერ ისეთი ნოსტალგია მქონია, რომ წელიწადში ორჯერაც ჩავედი. შევდივარ იმ ემიგრანტების მდგომარეობაში, რომლებსაც საბუთები წესრიგში არ აქვთ და ვერ ახერხებენ საქართველოში ჩასვლას.
– იტალიაში თუ გყავს ახლობლები?
– იტალიაში დედა მყავს, 10 წლის წინ ჩამოვიდა ჩემთან. ერთმანეთს ვაძლიერებთ, მარტო ალბათ ვერც მე გავძლებდი და ვერც ის. ჩემთვის დიდი მხარდაჭერაა, ძალიან მიმსუბუქებს ემიგრაციას. ასევე სტუმრად ჩამოდის ხოლმე ჩემი ძმა და მისი ოჯახი და ეს პერიოდი ყველაზე ბედნიერია ჩემთვის წლის განვალობაში.
– რამდენად მოახერხე იტალიაში განვითარებულიყავი და შენი ადგილი გეპოვა სოციუმში?
– დაძაბული და რთული სამსახურების და გრაფიკის მიუხედავად, იტალიაში შევიძინე ახალი პროფესია, ვარ თარჯიმანი და მედიატორი. გავიარე ენის კურსები, რომლის სერტიფიკატიც მაძლევს საშუალებას ოფიციალურად სახელმწიფო უწყებებში ვიმუშაო როგორც თარჯიმანმა.
– აქედან გამომდინარე, არაერთ ქართველ ემიგრანტთან გიწევს ურთიერთობა, ძირითადად რა პრობლემებს უჩივიან ქართველები?
– ხშირად ვარ პრეფექტურაში კომისიაზე თარჯიმნის რანგში, მაგრამ როგორც თარჯიმანს უფრო მეტად შეხება საავადმყოფოებთან მაქვს და აღვნიშნავ, რომ ჯანმრთელობის კუთხით გვყავს საკმაოდ მძიმე პაციენტები, მაგრამ იტალიის სახელმწიფო მათ აძლევს სრულ წვდომას სამედიცინო სერვისებე, მიუხედავად იმისა,პაციენტები ლეგალურად იმყოფებიან თუ არა იტალიის ტერიტორიაზე. მინდა ხაზი გავუსვა და ბევრ ქართველამდე მივიტანო ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ თუ მათ ენობრივი ბარიერი აქვთ, შეუძლიათ მოითხოვონ თარჯიმნის სერვისი, სამედიცინო დაწესებულების ხარჯზე. ხშირად, ქართველებმა არ იციან მათი ამ უფლების შესახებ. კიდევ ერთ მნიშვნელოვან საკითხს შევეხები… ძალიან გულდასაწყვეტია ის ფაქტი, რომ საქართველოში სამუდამოდ დაბრუნებული ქართველები, უკან ჩამოსულან მკურნალობის მიზნით, რადგან საქართველოში მკურნალობა ძალიან ძვირი ჯდებოდა, ხოლო იტალიაში სრულიად უფასოდ იღებენ სრულ სერვისს.
– უკვე ჩვენი გუნდის „ერმესი მედია – ERMES.TV”-ის გუნდის წევრიც ხარ…
– ქართულ-იტალიურ და საემიგრაციო მედია „ერმეს ტვ“-ზე მუშაობის დაწყება, უდიდეს გამოწვევად მივიღე. თავიდან, რა თქმა უნდა, ვინერვიულე, რადგან ჩემთვის სიახლე იყო. მღელვარება ყოველ ჯერზე მაქვს, როდესაც ახალ თემას ვკიდებ ხელს, რადგან მინდა კარგი გამომივიდეს. გავაცნობიერე, რომ ამ საქმიანობით ქართველებს ძალიან ვეხმარებით და ამიტომ ვცდილობთ სრულყოფილად მივაწოდოთ ინფორმაცია და ეს ერთგვარი ხელშეწყობაა ჩვენი მხრიდან ემიგრანტებისადმი, რომ გარკვეულები იყვნენ კანონებში და ამ ყველაფერთან ერთად, რა თქმა უნდა, პასუხისმგებლობასაც ვაცნობიერებ. ძალიან მომწონს ჩემი ახალი საქმიანობა და მოხარული ვარ, რომ ამის შესაძლლებლობა მომეცა ემიგრაციაში. საოცრად მადლიერი ვარ „ერმეს ტვ“-ის დამფუძნებლის და ჟურნალისტის ნინა მამუკაძის, ჩემს მიმართ გამოცხადებული ნდობის გამო. დარწმუნებული ვარ, ბევრ საინტერესო და სასარგებლო ამბავს შევთავაზებთ ემიგრანტებს.
– რა დატვირთვა აქვს საემიგრაციო მედიას მიმღებ ქვეყანაში?
– სწორად მიწოდებული ინფორმაცია, ცხოვრების ნებისმიერ ეტაპზე, ძალიან მნიშვნელოვანია, მით უმეტეს, რომ „რეალობას მოწყვეტილი“ ადამიანებისთვის. ძალიან მნიშვნელოვანია ასევე იმ კუთხით, რომ ძალიან ბევრი ნიჭიერი ემიგრანტია და ჩვენ მათ ფართო საზოგადოებას ვაცნობთ. ასევე მშობლიურ ენაზე ვაწვდით მნიშვნელოვან ინფორმაციას, მიმღები ქვეყნის სიახლეებს და ა.შ.
– დაბრუნდები სამუდამოდ საქართველოში?
– მჯერა, რომ გულის სიღრმეში, ყველა ქართველ ემიგრანტს საქართველოში უნდა დაბრუნება. მიუხედავად იმისა, რომ ბოლომდე ემიგრანტი აღარ მქვია, მეტ-ნაკლებად დამკვიდრებული ვარ იტალიაში და საქართველოში ჩემი პირადი ოჯახი არ მყავს, მაინც დარწმუნებული ვარ, რომ ადრე თუ გვიან საქართველოში დავმკვიდრდები და ყველა ემიგრანტს ამას ვუსურვებ. ვერსად ვხედავ ჩემს მომავალს საქართველოს გარდა.
