წყლის სათხილამურო სპორტი – ერთ-ერთი ყველაზე იშვიათი და განსაკუთრებული სპორტის სახეობაა, რომლის განვითარებაც მსოფლიოს დიდ ქვეყნებშიც კი, გარკვეულ სირთულეებთანაა დაკავშირებული. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო, არც ზედმეტი ფინანსური რესურსით გამოირჩევა და არც მრავალრიცხოვანი მოსახლეობით, ქვეყანაში სპორტის პოპულარულ, თუ იშვიათ სახეობებში, არაერთი, სპორტსმენი განვითარებულა და სწორედ, ამის შედეგად გამხდარან და ხდებიან ჩემპიონები.
ევროპის საუკეთესო წყალმოთხილამურე სენიორთა კატეგორიაში, საქართველოს რეკორდსმენი წყლის სათხილამურო სამივე დისციპლინაში (სლალომი, ფიგურული სარიალი, ტრამპლინი), არაერთგზის ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონი, ოთხგზის რეკორდსმენი, გენადი გურალია დღეს, რუბრიკაში “გზაჯვარედინი” 90-იან წლებში სპორტთან დაკავშირებულ სირთულეებზე, მის სპორტულ მიღწევებზე და იტალია-საბერძნეთში სამწვრთნელო კარიერაში წარმატებულ საქმიანობაზე ERMES TV-სთან საუბრობს:
– საქართველოში, წყლის სათხილამურო სპორტი 1984 წლიდან ისევ აღორძინდა. მანამდე, ჩამქრალი და მივიწყებული იყო. ჩამოიყვანეს ბელარუსი მწვრთნელი, რამაც ახალი ბიძგი მისცა სპორტის ამ სახეობას. გუნდი ძალიან გაძლიერდა, საბჭოთა კავშირის პერიოდშიც, ნაკრებში, რამდენიმე სპორტსმენი ვიყავით, რომლებმაც არაერთი საერთაშორისო ტურნირი მოვიგეთ, ევროპის ჩემპიონატზე.
1991 წელს საკმაო პოპულარობით სარგებლობდა წყლის სათხილამურო სპორტი: ფოთში ჩავატარეთ ევროპის ჩემპიონატი, რომელსაც უამრავი ადამიანი ესწრებოდა, მათ შორის იყვნენ უცხოელი სტუმრებიც. ჩემი პირველი 50 მეტრი ამ ჩემპიონატზე გადავხტი. ფედერაციის მიერ პრიზად დაწესებული იყო ავტომობილი “მოსკვიჩი” და მოვიგე, როგორც საუკეთესო შედეგის მაჩვენებელმა.1991 წლის შემდეგ, პოლიტიკურად ცოტა რთული პერიოდი იყო, რაც თავისთავად, სპორტზეც აისახა, ვარჯიშიც კი გვიჭირდა, თუმცა, მე ვაგრძელებდი სპორტულ ცხოვრებას. არაერთ საერთაშორისო შეჯიბრზე ვიყავი გასული: 1993 წელს სინგაპურში მსოფლიო ჩემპიონატზე, 1997 წელს კოლუმბიაში… 1998 წელს ფოთში ნელ-ნელა, ისევ, დაიწყო ამ სპორტმა აღორძინება: ჩატარდა საერთაშორისო ტურნირი, სადაც, არაერთი უცხოელი სპორტსმენი ჩამოვიდა. ამ ყველაფრის მიუხედავად, რთული იყო ვარჯიში, სპონსორების ძებნაც, ურესურსოდ დავრჩით, არც მწვრთნელი გვყავდა. სწორედ აქედან იწყება ჩემი სამწვრთნელო კარიერა: პირველად 1996 წელს საბერძნეთში მიმიწვიეს კლუბის მწვრთნელად და 1999 წელს უკვე მთავარი მწვრთნელი გავხდი. 7 წლის განმავლობაში ვავარჯიშებდი საბერძნეთის ნაციონალურ ნაკრებს, რომელმაც არაერთი საუკეთესო შედეგი აჩვენა: დაახლოებით, 30 მედლამდე იყო მოპოვებული ევროპის და მსოფლიოს ჩემპიონატებზე.. პარალელურად ვაგრძელებდი მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონატებზე გასვლას საქართველოს სახელით და კარგი შედეგებიც დავდე.
– ყველამ კარგად ვიცით, საქართველოში, 90-იან წლებში ცხოვრებაც კი რთული იყო, არათუ, სპორტსმენობა და მით უფრო ამდენი წარმატება სპორტის ამ იშვიათ სახეობაში… როგორ მოახერხეთ?!
– დიახ, 90-იანებში, რა თქმა უნდა, რთული იყო ცხოვრებაც და საქმიანობაც. მიუხედავად ამისა, რამდენიმე შეჯიბრებაზე წასვლის სპონსორობა გაგვიწია პორტის მაშინდელმა უფროსმა. რაც შეეხება ვარჯიშებს, ძალიან რთული იყო საწვავის შოვნა და ზოგადად, ვარჯიშისთვის საჭირო ხარჯების გაწევა. შემდეგ წლებში, რამდენიმე შეჯიბრზე (მსოფლიო და ევროპის ჩემპიონატებზე) გასასვლელად, სპორტის დეპარტამენტი და ფედერაცია ფინანსურად მეხმარებოდა. არაერთ ჩემპიონატზე წასვლის დროს, მხოლოდ გზის ხარჯებს ანაზღაურებდნენ და სხვათა შორის, რამდენჯერმე მსოფლიო ჩემპიონატზე ისე წავედი, რომ არ მქონია არანაირი ანაზღაურება და მომიწია სპონსორის ძიება. ახლა კი, იტალიაში ვარჯიშები უფასოდ მაქვს, ეს ძალიან მეხმარება, რადგან წყლის სათხილამურო სპორტის ვარჯიში, დიდ თანხებთანაა დაკავშირებული, მაგრამ ყველა ხარჯს კლუბი ანაზღაურებს და ასე მოვედი დღემდე.
– როგორ აღმოჩნდით იტალიაში?!
– იტალიიდან მოწვევა მომივიდა, მწვრთნელი სჭირდებოდათ. უკვე 18 წელია აქ ვიმყოფები. იტალიაში უფრო მეტი ვარჯიშის საშუალება მომეცა და შესაბამისად, ჩემი კარიერული ზრდაც აქ დაიწყო, როდესაც ვეტერანებში, “სინიორებში” დავიწყე გამოსვლა. 18 წლის მანძილზე მოპოვებული მაქვს: მსოფლიო ჩემპიონატზე 10 და ევროპის ჩემპიონატზე 29 ოქროს მედალი. თუ, უფრო დავკონკრეტდებით, მსოფლიოზე 6 მეორე ადგილი ავიღე, 3 ბრინჯაოს მედალი და ა.შ. მრავალჭიდში მსოფლიო ჩემპიონატის ვეტერანებს შორის 4 რეკორდიც მაქვს დამყარებული. რაც იტალიის ერთ-ერთ მთავარ გუნდს ვწვრთნი (18 წლის განმავლობაში), უკვე მეჩვიდმეტედ მოიგეს მსოფლიო ჩემპიონატი.
– ახლა, როგორც სპორტსმენი ისე თუ იღებთ მონაწილეობას ჩემპიონატებზე?!
– ვაგრძელებ ჩემს კარიერას: მომავალ წელს დაგეგმილია მსოფლიო ჩემპიონატი კანადაში – მონაწილეობის მიღებას ვაპირებ. წელს ფოთში ვიყავი ჩასული, სადაც პრო-ტური ჩატარდა, სხვათა შორის, მაღალ დონეზე. სავარაუდოდ, მომავალი წლის ევროპის ჩემპიონატი (დიდებში) ისევ, ფოთში ჩატარდება.
– ამჟამად, მხოლოდ იტალიის გუნდის მწვრთნელი ბრძანდებით, თუ ფოთთანაც გაქვთ პროფესიული კავშირი?!
– დიახ, ძირითადად იტალიაში ვარ. ჩვენთან, სხვადასხვა ქვეყნებიდან ბევრი სპორტსმენი ჩამოდის სავარჯიშოდ. ფოთში, უფრო წლის ბოლოსკენ მიწევს ხოლმე ჩასვლა. საერთაშორისო სპორტსმენებიც ჩამოდიან და ზოგჯერ ვვარჯიშობ მათთან ერთად (ვავარჯიშებ) და თუ საჭიროა ვეხმარები კიდევაც. სამწუხაროდ, ძალიან მოკლე ვადით ჩავდივარ ხოლმე. სამომავლოდ, გეგმაში არის ამ სპორტის აღორძინება და მეძახიან რომ ჩავიდე, თუმცა, დიდი გადაწყვეტილებაა და კარგი დაფიქრება სჭირდება. ჯერჯერობით, ეს მხოლოდ იდეის დონეზეა. შესაძლოა, მომავალში მართლაც დავბრუნდე, შევკრიბოთ ბავშვები და შევკრათ ძლიერი გუნდი, როგორც ერთ დროს იყო.
– თქვენს სპორტულ კარიერაში, ყველაზე განსაკუთრებულად, რომელი პერიოდი გახსენდებათ?!
– მახსოვს ის დრო, როდესაც ინვენტარის (თხილამურების) შოვნა გვიჭირდა, გადაადგილების პრობლემაც გვქონდა ხოლმე, რთული დრო იყო. ახლანდელ თაობას რომ ვუყურებ, ყველანაირი პირობა აქვთ, მაგრამ შესაბამისი შედეგები არ არის. ჩვენ დროს პირიქით იყო. ჩემთვის, ყველაზე განსაკუთრებული მაინც ის პერიოდია, როცა ოჯახი შევქმენი, შემდეგ, როცა ჩემმა შვილმა ვარჯიში დაიწყო, დაოჯახდა, უკვე შვილიშვილებიც მყავს. საერთო ჯამში, თუ პროფესიული კუთხით შევხედავთ, რაც ჩემპიონატების მოგება დავიწყე, იმ დროიდან, ყველა მიღწევა განსაკუთრებულია ჩემთვის. საბერძნეთსა და იტალიაში ყოფნის პერიოდიც მნიშვნელოვანია, რადგან, სწორედ, ბოლო რამდენიმე ათწლეულია კარიერულად წინ მივიწევ.
– საქართველოში დაუსრულებელი საქმე გაქვთ?!
– დაუსრულებელი არ ვიცი, მაგრამ თავიდან გასაკეთებელი საქმეები ნამდვილად არის. წყლის სათხილამურო სპორტის თავიდან აღორძინებაა საჭირო. სამწუხაროდ, ჩვენი ბაზა გაპარტახებულია, მაგრამ უკვე გამოჩნდა ამის მიმხედავი პატრონი და კლუბი ვითარდება. ერთის მხრივ, დავინახე, რომ რაღაც “მოძრაობა” მიმდინარეობს და კარგი ჯგუფი იკვრება, ვინც ისევ ისე ფიქრობს განვითარებაზე. იმედია, რომ ეს გუნდი ნამდვილად შეიქმნება და ვინ იცის, იქნებ მეც ჩავიდე და ახლიდან დავიწყოთ ეს “მოძრაობა”.
– რას ეტყოდით იმ ახალგაზრდებს, რომლებიც წყლის სათხილამურო სპორტში პირველ ნაბიჯებს დგამენ, რა არის წარმატების საიდუმლო?!
– ვფიქრობ, რომ კარგი იქნება, თუ ბავშვი მოსინჯავს სპორტის რამდენიმე სახეობას, რომ თავად შეარჩიოს რომელიც შეუყვარდება და მხოლოდ მშობლის არჩევანს არ გაჰყვეს. ძალიან მნიშვნელოვანია, მსგავს საკითხებში, ბავშვი თავად იღებდეს გადაწყვეტილებას, რაც გარკვეულწილად, მის სამომავლო წარმატებასაც განსაზღვრავს. ვინც წყლის სათხილამურო სპორტის სახეობით დაინტერესდება, დარწმუნებული ვარ 80%-ს შეუყვარდება. ისეთი სპორტია, რომელიც ახალგაზრდებს ძალიან იზიდავს. რა თქმა უნდა, დიდი მნიშვნელობა აქვს, რომ “კარგ ხელში მოხვდეს”, აუცილებელია გამოცდილი მწვრთნელი ჰყავდეს. მეორე საკითხია, ბავშვს უნდა, თუ არა პროფესიონალურად დაკავდეს რომელიმე სპორტით, რაც სხვადასხვა პირობებში ბევრ შრომასთანაა დაკავშირებული, თუ იყოს უბრალოდ მოყვარული, ამა თუ იმ სპორტის სახეობისა.
– რედაქციის გადაწყვეტილებით, ჩემი რუბრიკის თითოეული სტუმარი უტოვებს შეკითხვას შემდეგ სტუმარს. წინა ინტერვიუს რესპონდენტი, ვიზაჟისტი, თათია ქაშაკაშვილი გეკითხებათ: რა არის ყველაზე დიდი გაკვეთილი, რაც ემიგრაციამ გასწავლათ და შეცვლიდით, თუ, არა რამეს?!
– რაც შეეხება ემიგრაციას, ჩემ შემთხვევაში, მე უკვე ვიცოდი სად და რისთვის მივდიოდი, დაგეგმილი იყო ყველაფერი, მომზადებული იყო კონტრაქტი, სამუშაო ვიზა, საცხოვრებელი და ა.შ. ვინც არ იცის სად მიდის, მათ ვურჩევდი, რომ რადგანაც ყველაფერი დიდ რისკებს უკავშირდება, ჩემი აზრით, არ ღირს ასეთ რისკზე წასვლა. ჩემ შემთხვევაში კი, ემიგრაციაში უფრო მეტი სარგებელი ვნახე, ვიდრე, ვიზარალე, ბევრი რამ შევისწავლე და შევითვისე კიდევაც.
– თქვენ რას ჰკითხავთ შემდეგ სტუმარს?!
– რა გირჩევნიათ, საქართველოში სპორტი განვითარდეს, თუ ბიზნესი?! რომელია უფრო მნიშვნელოვანი?!
