შესაძლოა, ხელოვნების მიმართ სუბიექტური გამოვჩნდე, თუ ვიტყვი, რომ არქიტექტურა ერთ-ერთი, ყველაზე საინტერესო და ნაწილობრივ “ცოცხალი” დარგია, რაც საშუალებას იძლევა, ადამიანმა საკუთარი ნიჭისა და შესაძლებლობების დემონსტრირება, ყველაზე თვალსაჩინოდ და ამავდროულად, მასშტაბურად მოახდინოს. მგონია, რომ არქიტექტორი, თითოეულ პროექტზე მუშაობისას, ძალიან საპასუხისმგებლო და რთული დილემის წინაშე დგება, როცა უწევს, (თანაბრად) გაითვალისწინოს, როგორც მშენებლისთვის ღირებულება და საინჟინრო თვალსაზრისით მართებულობა, ასევე, საზოგადოებისთვის ფუნქციონალური და ესთეტიური მნიშვნელობა.
როგორც ჩანს, ჩვენს პატარა ქვეყანას, ყველა სფეროში ჰყავს (მინიმუმ) ერთი, ან რამდენიმე პროფესიონალი, რომლებიც მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში წარმატებით მოღვაწეობენ. ამჯერად, რუბრიკაში “გზაჯვარედინი”, საკმაოდ საინტერესო პროფესიის სტუმარი გვყავს, რომელიც იტალიაში, კერძოდ კი, ვენეციაში წარმატებით მოღვაწეობს. მისი პროფესიული ცხოვრების გზის შესახებ, არქიტექტორი, მიხეილ მოზაიძე ERMES TV-ის მკითხველს უყვება:
– დაახლოებით, 12 წლის წინ, როცა უნივერსიტეტი დავასრულე, სწავლის გასაგრძელებლად და კვალიფიკაციის ასამაღლებლად, იტალიაში, ვენეციაში წამოვედი. სწავლის პერიოდში შეთავსებით ვმუშაობდი არქიტექტურულ ბიუროში Mario Mazzer Architects-ში, როგორც მოწვეული უცხოელი არქიტექტორი. სწავლის დასრულების შემდეგ, დავიწყე დამოუკიდებელი პროფესიული საქმიანობა, ვთანამშრომლობდი ისეთ არქიტექტურულ სტუდიებთან, როგორიცაა Anidride Design, Metroarea, Cecchetto & Associati და Willem Brouwer Architetti. მოგვიანებით, შევუერთდი Concorde Group გუნდს, სადაც ვმონაწილეობდი სხვადასხვა მასშტაბის პროექტებში საერთაშორისო ბაზარზე. გარდა ამისა, ვარ Archcontest-ის თანადამფუძნებელი და კრეატიული დირექტორი. ეს არის, საერთაშორისო პლატფორმა, რომელიც ეძღვნება არქიტექტურისა და ხელოვნების კონცეპტუალურ კონკურსებს, ინოვაციური თემების კვლევას და ინტერდისციპლინური დიალოგის წახალისებას.
– იტალიაში ჩამოსვლის შემდეგ, როგორ განვითარდა თქვენი პროფესიული ცხოვრება და ამჟამად რა ეტაპზე ხართ?!
– შეიძლება ითქვას, რომ ჩემი პროფესიული ცხოვრება იტალიაში დაიწყო. საქართველოში უნივერსიტეტის (ბაკალავრის ხარისხში) დასრულების შემდეგ, მალევე სამაგისტრო პროგრამით ჩამოვედი ვენეციაში და საპროექტოშიც მოკლე დროში დავსაქმდი. ამ პერიოდის განმავლობაში მომეცა საშუალება მემუშავა სხვადასხვა მასშტაბის მნიშვნელოვან პროექტებზე, არაერთ საინტერესო არქიტექტორთან ერთად. ამჟამად, კოპანია Concorde Group-ში არქიტექტორად ვმუშაობ.
– რომელ მნიშვნელოვან პროექტებზე გიმუშავიათ?!
– შესაძლებლობა მქონდა მემუშავა ვენეციის საპორტო ზონის, “მარგერას” სანაპირო ზოლის განვითარების გეგმაზე. ამ პროექტში, გამორჩეული არქიტექტურული ელემენტი, რაც გავაკეთეთ Vega Hotel – სასტუმრო და საკონგრესო ცენტრი გახლავთ, რომელიც პერსპექტივაში, უნდა გახდეს, ახალი მიზიდულობის ცენტრი ლაგუნასთვის. ძალიან ბევრი კვლევა ჩატარდა, თუ როგორ ხდება ახალ რეალობაში სანაპირო ზოლის ათვისება, რაშიც ნიდერლანდების გამოცდილება დაგვეხმარა. ასევე, ჩემთვის ძალიან საინტერესო იყო Blackfin სათვალეების მწარმოებელი კომპანიის სათაო ოფისის შენობის რეაბილიტაციის პროექტი ალპებში, დოლომიტებში. პროექტის ფარგლებში ვიმუშავე შენობის გარსის Building Envelope შექმნაზე და შევიმუშავეთ ინტერიერის ახალი კონცეფცია. იტალიის მთიანი ლანდშაფტი, მუდამ, პარალელს მივლებს საქართველოსთან, კერძოდ ჩემთვის თუშეთთან. ცოტა მშურს, როცა ვხედავ უმაღლეს დონეზე გამართულ ურბანულ ბადეს, მორგებულს რთულ ლანდშაფტთან, რაც საბოლოო ჯამში, იძლევა პირობებს ადგილობრივი მოსახლეობისთვის შექმნან მსგავსი ტიპის კომპანიები, სხვათა შორის, ამავე, მცირე დასახლებიდანაა კომპანია luxottica, რომელიც ფლობს ბრენდ Ray-Bans.
– იტალიაში სწავლის გაგრძელებამ, გაამართლა, თუ არა თქვენი მოლოდინები, რაც საქართველოდან წამოსვლის დროს გქონდათ?!
– სწავლა, არქიტექტორისთვის ისეთ, ურბანულ გარემოში, როგორიც ვენეციაა, უკვე საოცრება იყო. მოლოდინი მქონდა, რომ მივიღებდი მაღალი ხარისხის საერთაშორისო გამოცდილებას; გავრცნობოდი თანამედროვე არქიტექტურულ მიდგომებს – მდგრადი არქიტექტურის მიმართულებით და ასევე, ჩავერთვებოდო ინოვაციურ კვლევებში. მიუხედავად გარკვეული სირთულეებისა, მიღებულმა გამოცდილებამ, მნიშვნელოვნად გადააჭარბა საწყის მოლოდინს, აკადემიურმა და კულტურულმა გარემომ, შესაძლებლობა მომცა, განმევითარებინა პროფესიული შესაძლებლობები და ასევე, გავზრდილიყავი პიროვნულადაც.
– რას ეტყოდით სტუდენტებს, რომლებიც უცხოეთში სწავლის გაგრძელებას გეგმავენ?! გაუზირეთ თქვენი გამოცდილება მათ…
– სტუდენტებს ვეტყოდი, რომ არაფერზე უკან არ დაიხიონ. მნიშვნელოვან გზაზე დგანან, რადგანაც საერთაშორისო გამოცდილება შესაძლებლობაა არა მხოლოდ პროფესიული, არამედ პიროვნული ზრდისთვისაც. თავიდან, აუცილებლად შეეჯახებით სირთულეებს, ენის ბარიერს, ახალ გარემოსთან ადაპტაციის პროცესს და კულტურულ განსხვავებებს. მაგრამ სწორედ ამ პროცესის გადალახვა გაძლევთ იმ უნარებს, რომლებიც კარიერასა და ცხოვრებაში (მომავალში) ყველაზე მეტად დაგჭირდებათ.
– რამდენად ხშირად ახერხებთ საქართველოში ყოფნას?!
– ჩვეულებრივ, ვცდილობ, საქართველოში წელიწადში ორჯერ მაინც ჩავიდე. ჩემთვის, ძალიან მნიშვნელოვანია ოჯახთან, მეგობრებთან და ჩემს ქალაქთან კავშირის შენარჩუნება. თუმცა, სამუშაო გრაფიკიდან გამომდინარე, ხანდახან, უფრო იშვიათადაც გამომდის ხოლმე.
– როგორია თქვენი სამომავლო გეგმები?!
– სამომავლო გეგმები დაკავშირებულია არჩეულ გზასთან: მსურს, შევქმნა ისეთი პლატფორმა და პროექტები, რომლებიც გააერთიანებს არქიტექტურას, კულტურასა და ინოვაციას. განსაკუთრებულად მინდა, რომ ახალი საერთაშორისო ინიციატივებით საქართველოსთან მჭიდრო კავშირი მქონდეს. გრძელვადიან პერსპექტივაში, ვხედავ საკუთარ თავს, როგორც არქიტექტორს, რომელიც მუშაობს არა მხოლოდ კონკრეტულ შენობებზე, არამედ, ისეთ იდეებზე, რომლებიც საზოგადოებასა და სივრცეს შორის ურთიერთობას ახალ მნიშვნელობას ანიჭებს. ამ ხედვის ნაწილია Archcontest – ახალი პროექტი, რომლის ფარგლებშიც კონკურსები სთავაზობს საინტერესო პერსპექტივებს. მაგალითად, ბოლო თემა “Schrödinger’s Room” ბუდაპეშტის MOME უნივერსიტეტში სასწავლო კურსის ნაწილად იქცა – დიზაინის მიმართულებით, რაც ჩემთვის განსაკუთრებული სიხარულია.
– რედაქციის გადაწყვეტილებით, ჩემი რუბრიკის თითოეული სტუმარი უტოვებს შეკითხვას შემდეგ სტუმარს. წინა ინტერვიუს რესპონდენტი, წყალმოთხილამურე, გენადი გურალია გეკითხებათ: რა გირჩევნიათ, საქართველოში სპორტი განვითარდეს, თუ ბიზნესი?! რომელია უფრო მნიშვნელოვანი?!
– კარგი კითხვაა… ვფიქრობ, რომ სპორტიც და ბიზნესიც ერთმანეთთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული. განვითარებული ბიზნესი ქმნის ინფრასტრუქტურას, შესაძლებლობებს, ხოლო სპორტი, ჯანმრთელ, ენერგიულ საზოგადოებას. თუ, ერთზე არჩევანის გაკეთება მომიწევს, ვიტყოდი, რომ ბიზნესის განვითარება უფრო კრიტიკულია, რადგან ის ქმნის ეკონომიკურ ბაზას, სამუშაო ადგილებსა და სტაბილურობას. სწორედ ძლიერი ბიზნესი აძლევს ქვეყანას საშუალებას, სპორტშიც განახორციელოს ინვესტიციები და ჯანსაღი გარემოც შექმნას.
– რა იქნება თქვენი შეკითხვა შემდეგ რესპონდენტთან?!
– ჯანსაღი გარემო, უფრო მეტად სოციალური ფაქტორების შედეგია თუ, არქიტექტურული გადაწყვეტილებების?!
