სპორტსმენები იტალიაში – წარმატებული კარიერა მხატვრულ ტანვარჯიშში, “მის ტალანტის” ტიტული მის საქართველოს კონკურსზე და ოჯახით ემიგრაციაში გადასვლა. ამჯერად, ელენე ტიტოვას გაგაცნობთ, რომელიც იტალიაში გადასვლიდან ცოტა ხანში, ტანვარჯიშის ინსტრუქტორი გახდა და პატარა სპორტსმენებს ზრდის.
ელენე ტიტოვა დაიბადა 1992 წელს, ქალაქ ბათუმში. მას უკრაინული, პოლონური და რუსული ფესვები აქვს. ელენე ჯერ აჭარის ჩემპიონი გახდა ტანვარჯიშში, 2013 წელს – საქართველოს ჩემპიონი, ხოლო 2015 წელს – ევროპის ფინალისტი.
ელენე ამჟამად ოჯახთან ერთად იტალიაში ცხოვრობს. მუშაობს იტალიის ორ კლუბში ASD GYMNICA და ASD AIRONE. ჰყავს ორი შვილი, უფროსი ნიკოლ ნათია ფოცხვერია, რომელმაც პირველი ადგილი დაიკავა CSI და RITMICA EUROPA-ზე და რომელსაც ჩვენი მკითხველი კარგად იცნობს. მეუღლე ალექსანდრე ლაშა ფოცხვერია, ქუთაისის “ტორპედოში” თამაშობდა. 14 წლიდან თამაში იტალიის Trento Villafranca-ში განაგრძო.
– როგორ მოხვდით მხატვრული ტანვარჯიშის სამყაროში?
– სამი წლიდან ვვარჯიშობ. ტანვარჯიში დედამ შემაყვარა, დედაც ტანმოვარჯიშე გახლდათ. თავიდან თავად მავარჯიშებდა, შემდეგ – ჩემი და. გავხდი აჭარის ჩემპიონი მხატვრულ ტანვარჯიშში. რვა-ცხრა წლის ასაკში გადავწყვიტეთ თბილისში გადასვლა. ჩემი პირველი მწვრთნელები ინგა სააკაშვილი და თინათინ ნადირაშვილი იყვნენ. შემდეგ გადამიყვანეს საქართველოს ნაკრებში, სადაც ბელა კობალაძე მავარჯიშებდა. დაახლოებით ოთხი წლის შემდეგ, დედას ბათუმში დაბრუნება მოუწია და მე ცხოვრება, შემიძლია ვთქვა, მეორე დედასთან, ფიქრია პანკელაშვილთან დავიწყე, რომელიც მხატვრული ტანვარჯიშის ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი გახლდათ.
– ხართ ასევე საქართველოს ჩემპიონი მხატვრულ ტანვვარჯიშში…
– დიახ, თავიდან, თბილისში რომ ჩამოვედი, რამდენიმე წელი მე-7, მე-8 ადგილებს ვიკავებდი. შრომით და ყოველდღიურად რამდენიმესაათიანი ვარჯიშით მივედი ამ ტიტულამდე. მადლობას ვუხდი ბელა კობალაძეს და ფიქრია პანკველაშვილს, რომ ყოველთვის სჯეროდათ ჩემი. საქართველოს ჩემპიონი 2013 წელს გავხდი და ტიტული დაახლოებით ექვსი წელი, კარიერის ბოლომდე შევინარჩუნე. 2015 წელს ტანვარჯიშში ევროპის ფინალისტი გახლდით.
– მის საქართველოზე როგორ მოხვდით?
– სილამაზის კონკურსზე 2015 წელს გავედი. დაუგეგმავად გადავწყვიტე მონაწილეობის მიღება, მეგობარმა ჩამწერა. ტიტული “მის ტალანტი” ავიღე.
– ამჟამად იტალიაში ცხოვრობთ, ოჯახთან ერთად, გვიამბეთ თქვენს ოჯახზე?
– იტალიაში, ქალაქ მანტოვაში, ხუთი წელია რაც გადმოვედი, ქმართან და შვილებთან ერთად. ორი გოგო მყავს. უფროსი ტანმოვარჯიშეა, მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე შეჯიბრში და ოთხჯერ დაიკავა პირველი ადგილი. მეორე დამწყებია, ჯერჯერობით თამაშობს. მეუღლე ალექსანდრე ლაშა ფოცხვერია ქუთაისის “ტორპედოში” თამაშობდა, 14 წლიდან თამაში იტალიის Trento Villafranca-ში განაგრძო.
– იტალიაში თქვენი პროფესიით მუშაობთ? რამდენად გაგიიოლდათ ინტეგრაცია?
– თავიდან ძალიან გამიჭირდა. არ მინდოდ აქ ყოფნა, ევროპა ჩემი არ არის. გამიჭირდა ასევე მუშაობა, ენა არ ვიცოდი, მაგრამ ჩემი საქმე ძალიან მიყვარს და მალევე მივეჩვიე. თვითონ იტალიელები ძალიან გვანან ქართველებს, კომუნიკაბელური ხალხია, თბილი. მაფასებენ როგორც მასწავლებელს. ჩემი მათთან მასწავლებლად მისვლის შემდეგ, წინსვლა აქვთ და ეს ძალიან მახარებს. უკვე მყავს იტალიელი მოსწავლეები. მყავს ასევე ქართველი მოსწავლე, წელიწადნახევარია რაც ვარჯიშობს, ძალიან კარგი ბავშვია.
მესამე წელია ვმუშაობ ორ კლუბში. იციან, რომ საქართველოდან ვარ და ენის ბარიერი მაქვს, ჩემი მოსწავლეები ძალიან მეხმარებიან, მიხსნიან ყველაფერს, როგორ უნდა ვთქვა სწორად. რაც შეეხება ქართველებს, ხშირი შეხება არ მაქვს. ვმუშაობთ და არ გვაქვს კომუკაციისათვის დრო, თუმცა, ბევრ ქართველს ვიცნობ ამ ქალაქში.
– სპორტული ოჯახი ხართ, როგორია თქვენი თანაცხოვრება და თუ აპირებთ საქართველოში დაბრუნებას?
– სამწუხაროდ, შარშან დედა გარდამეცვალა. სულ ჩემს გვერდით იყო როცა ვვარჯიშობდი, როგორც დედა და არა როგორც მწვრთნელი. მამას ძალიან მოსწონს ეს სპორტი, სულ გვგულშემატკივრობდა და ძალიან ნერვიულობდა შეჯიბრებებზე. მისი ოცნებაა, რომ ჩემი შვილიც ჩემსავით კარგი სპორტსმენი გამოვიდეს. რაც შეეხება ჩემს მეუღლეს, ისე გვაქვს გადანაწილებული დღე, რომ ვცდილობთ დიდი შუალედი არ გვქონდეს ცალ-ცალკე ყოფნის. მეუღლე ყველა შეჯიბრზე ჩემს გვერდით არის და მგულშემატკივრობს. რაც შეეეხება საქართველოს, ახლო მომავალში საქართველოში დაბრუნებას არ ვაპირებთ. ალბათ, რამდენიმე წელში – კი.
