მიგრაცია, მხოლოდ გეოგრაფიული გადაადგილება არ არის! ეს არის მოლოდინების, შიშების და იმედების ერთდროული “ტვირთი”. უკეთესი ცხოვრების ძიება ხშირად იწყება კონკრეტული მიზნებით: უსაფრთხოება, სტაბილური შემოსავალი, პროფესიული განვითარება ან თავისუფლება. თუმცა, რეალობა, რომელსაც ემიგრანტი ახალ გარემოში ხვდება, ხშირად განსხვავდება იმ სურათისგან, რომელიც გამგზავრებამდე ჰქონდა შექმნილი. რას ელიან ადამიანები წასვლისას და როგორ იცვლება ეს მოლოდინები ახალ ცხოვრებასთან შეჯახებისას?!
ჩვენ უცხოეთში მცხოვრებ ქართველებს ვთხოვეთ, გაეგრძელებინათ/დაესრულებინათ ფრაზა: “ემიგრაციაში წამოსვლამდე, მეგონა, რომ…” ემიგრანტები ს პასუხები ძალიან ემოციური და ნიშანდობლივი აღმოჩნდა, ამიტომ გადავწყვიტეთ ამოგვეკრიბა და რამდენიმე მათგანი, თქვენთვისაც გაგვეცნო:
მ.ო. სამ წელში სახლს ვიყიდდი და დავბრუნდებოდი სამშობლოში.
8 წელია ისევ აქ ვარ.
ხ.ქ. ერთ წელიწადში დავბრუნდებოდი… 21-ე დაიწყო…
ა.ნ. სულ რაღაც ორ სამ წელში დავბრუნდებოდი უკან, ამასობაში კი გაილია 17 წელი .
ჯ.ჯ. სახლს ვიყიდი და დავბრუნდები… შვილებს ვასწავლი და დავბრუნდები… მხოლოდ ვასწავლე და ვერ ვიყიდე, ვერც დავბრუნდი…
ლ.შ. 2 წელში დავბრუნდებოდი. ოთხი გავიდა და კიდევ არ ვიცი რამდენი გაივლის. ჯერ კიდევ არ ვარ იმ აზრზე, რომ მუდმივად დავრჩები. ძალიან რთული პროცესია, ვერც აქაურად ვგრძნობ თავს და საქართველოში ჩასვლის და იქ დარჩენის ამბიციაც ეჭვქვეშ დადგა. “ვერც აქანა გაჩერდე და არც იქანა მიგიღონო” ასე ვარ.
მ.გ. წამოსვლამდე? მეგონა, რომ ერთ წელში დავბრუნდებოდი, მაგრამ მეოთხე წელია აქ ვარ, შვილებიც ჩამოვიყვანე 15 წლისები არიან, ისინიც ჩემსავით ემიგრაციაში ცხოვრობენ, მთავარია ერთად ვართ…ამას მაშინ ვერ წარმოვიდგენდი.
თ.ნ. რომ აღარასოდეს დავბრუნდებოდი, ახლა განვიხილსვ დაბრუნებასაც, მაგრამ არა რუსულ ქვეყანაში.
ნ.თ. მეგონა აქ წამოსულ ადამიანებს უსაზღვროდ უყვართ ერთმანეთი.
ნ.ს. ვფიქრობდი, ვალებს გადავიხდი და დავბრუნდებოდი, 5 წელი ხდება მალე, ჯერ ისევ აქა ვარ.
ლ.ჩ. მეგონა სუსტი ვიყავი
ა.ს. 3 წელში ბინას ვიყიდდი და დავბრუნდებოდი, მაგრამ ამ მთავრობის და უსაზიზღრესი პირობების ხელში, საარსებო მინიმუმიც არ მაქვს.
მ.ლ. მეგონა 3 წელში უკან დავბრუნდებოდი 20 წელია აქ ვარ..
ბ.რ. ემიგრაციაში წამოსვლამდე ვფიქრობდი თუ როგორ გავქცეულიყავი და მეშველა იმ ცხოვრებისთვის რა ცხოვრებაც მქონდა, იყო გაჭირვება, ბავშვს რა ვაჭამო და რა ჩავაცვა, მუშაობა და მუშაობა სასწაული განრიგით, დილიდან შუაღამემდე. ემიგრაციამდე ვფიქრობი ზუსტად ასე – მაინც დილით მძინარეს და მერე შუაღამით მძინარეს ვხედავდი ერთადერთ შვილს. ბარემ ადექი ჩემო თავო და წადი სადმე, რამეს მოეწევი. იმის შიში რომ ვაიმე უმუშევარი არ დავრჩე და ა. შ. ძალიან დიდი სტრესი დამმართა და დამიტოვა დღემდე, კიდევ კარგი და მადლობა უფალს წამოვედი! წამოვედი იმიტომ, რომ ცხოვრება ისე გიჭერს, უნდა გაიქცე ეს იყო ემიგრაციამდე…. დალოცვილი ქვეყანაა, მადლობა იტალიას. მადლობა იმ სწორ და მართალ ადამიანებს სულ ხუთი თითი მჭირდება ჩამოსათვლელად ვისაც გადავეკვეთე და თითოეულმა იმედები ასი პროცენთით გამიმართა! ფეხზე დავდექი, საბუთიც მაქვს მეც და ჩემ შვილსაც, სამსახურიც და ბინაც თბილისის ცენტრში!! ემიგრაციაში წამოსვალმდე არც და ვერც ვიოცნებებდით! ორ თვეში ერთხელ ჩამოდის ჩემი ერთი ცალი შვილი და ის ტანჯვა მონატრების უკვე ნაკლებად არის! ემიგრაციაში წამოსვლამდე და წამოსვლის მერე, ძალიან ბევრი ადამიანი დავინახე სინამდვილეში როგორი იყო, ვის ცუდი უნდოდა და ვის კარგი, საუკეთესოდ გამოიკვეთა! ზუსტად ათი წელია იტალიაში ყოფნის და იმ დალოცვილი უფლის წყალობით ჯერ ყველაფერი წინ არის! მადლიანი უნდა იყო ადამიანი, რომ მადლიანად მოგემართოს ხელი!
თ.ხ. მეგონა, რომ ერთ წელიწადში შვილებს ჩამოვიყვანდი. სამი წელი დამჭირდა. მაინც ყოჩაღი ვარ!
დ.ნ. მეგონა იოლი ფული იშოვებოდა, ვერც კი წარმოვიდგენდი რამხელა მოთმინების და ნერვების ფასად ხდება თურმე აქ ყველაფერი.
თ.ქ. წამოსვლამდე მეგონა, რომ ბევრად მარტივი იყო აქ ყოფნა, შეგუება და “წესით” 2-3 წელში უნდა დავბრუნებულიყავი. (მადლიერი ვარ თითოეული დღის, გამოცდილების და იმის, რომ ზუსტად ემიგრაციამ მასწავლა საკუთარი თავის რწმენა/სიყვარული. გამზარდა პიროვნულად და კარიერულად).
ნ.ჩ. 3 წლის შემდეგ დავბრუნდებოდი…მაგრამ 12 წელია აქ ვარ!!!
ბ.ბ. 5 წელი დამჭირდებოდა ვფიქრობდი და 14 წელი გავიდა.
მ.ჩ. ასე მეგონა ორ წელში დავბრუნდებოდი, მაგრამ 16 წელია აქ ვარ.
დ.დ. 5 წლით წამოვედი… 8 წელი სრულდება… იქიდან სულ სხვანაირად ჩანს ყველაფერი… ამ დროში მინდოდა ყველაფერი მომეწესრიგებინა, მაგრამ ჯერ არც დამიწყია. ემიგრანტობა ჭაობივითაა.
ლ.გ. რომ ყველაფერი უბედურება მარტო საქართველოში ხდებოდა.
ნ.ნ. არანაირი მეგონა…გამწარებული, გააზრებულად წამოვედი. ახლა კი მგონია, რომ ვეღარასოდეს დავრუნდები უკან.
მ.ა. მართლა საინტერესოა, რატომ არ ვბრუნდებით ნეტავ? მერვე წელია აქ ვარ, დასასრული არ აქვს, იმიტომ რომ იქ ვიცით უკიდურესი გაჭირვება გველოდება. სულ მცირე რამდენიმე თვეში, ისევ დაბრუნება მოგიწევთ და ვართ ასე.
მ.შ. მეგონა, რომ 3 წელში დავასრულებდი ბანკს და დავბრუნდებოდი, მაგრამ კაცი ბჭობდაო… იქიდან მარტივი ჩანდა ყველაფერი. რეალობა სხვაგვარი ყოფილა, მეგონა აქ ქართველები უფრო გამტანები და გვერდში მდგომები იქნებოდნენ. თუმცა, რეალურად უფრო ცივები დამხვდნენ და გაუტანლები. ყველაფერს ფულში ყიდიან. სიკეთე უანგაროა და სიყვარული.
ი.ო არაფერიც არ მეგონა, რაც დასახული მიზანი მქონდა ყველაფერი ავისრულე. შვილებს ვასწავლე პირველ რიგში, ბინაც ვიყიდე. თუ ადამიანი მოინდომებს და მარტო ხელფასს არ უყურებს, დამატებით სამსახურებს დაიმატებს, სულაც არ სჭირდება მთელი ცხოვრება და წლები ….დროის ფასი პირველ რიგში. წარმატებები ყველას.
რ.ქ. ერთ წელში უკან დავბრუნდებოდი, მაგრამ ოჯახი ჩამოვიყვანე და ეხლა აქ ვცხოვრობთ.
ნ.ს. ჩემს ემიგრანტობამდე ჩემი შვილი იყო ემიგრანტი, შემდეგ წამოვედი მეც. რას ვფიქრობდი და აქ იყო სამოთხე, ხელს თუ გავანძრევდი არაფერი იყო საპრობლემო, რა უნდოდა საჭმლის მომზადებას, სახლის დალაგებას და ორ წელიწადში სახლში დავბრუნდებოდი. რომ ჩამოვედი, გული ლამის გამიჩერდა და დღესაც დანაშაულის გრძნობა მაწვალებს, ჩემი შვილის მიმართ და ბოდიშს ვუხდი, რომ წავართვი მომავალი და საუკეთესო წლები.
თ.კ. გვეგონა, რომ მატერიალურ პრობლემებს გავიუმჯობესებდით… მაგრამ სამწუხაროდ, უფრო მეტი დავკარგეთ.
ნ.გ. იანვრის თვეში წავედი იტალიაში და სექტემბერში დავბრუნდები-თქო, მაგრამ წელი არ დამისახელებია. 25 წელი გავიდა მას შემდეგ.
ლ.ც. არ მეგონა ქვეყნის ამდენი მოღალატე თუ ცხოვრობდა ჩემს ქვეყანაში და ასევე ემიგრაციაში!!!
მ.ც. მეგონა რომ, როდესაც დავბრუნდებოდი საუკეთესო სტომატოლოგიურ კაბინეტს მოვიწყობდი და გავაგრძელებდი ჩემს პროფესიას, მაგრამ გავიდა 20 წელი და ისევ აქ ვარ, ვიღას უნდა ასაკიანი (62 წლის) ექიმი, ახალგაზრდა ექიმებითაა სავსე საქართველო. ვერც სახლი ვიყიდე და ვერც კაბინეტი მოვიწყე, შემოვრჩი იტალიას ასე.
ს.კ. მეგონა მეტად დისციპლინირებული და მოწესრიგებული იქნებოდა, მედიცინა მეტად გამართული, დიდი მოლოდინი კულტურაზე არც მქონია თუმცა, არც ამხელა უკულტურობას წარმოვიდგებდი. მოკლედ, მე კერძოდ გერმანიაში ვცხოვრობ… ვითვლი წამებს, როდის წავალ არ მქონია მოლოდინი. სხვა ქვეყნებშიც ნამყოფი ვარ, თუმცა, აქ უფასო საგიჟეთში ვარ.
თ.ბ. მეგონა ყოველთვის უკან დაბრუნება მენდომებოდა, 10 წლის მერე განელდა, 15 წლის მერე გავუცხოვდი, 20 წლის მერე მივხვდი, სადაც ვარ ისაა ჩემი სამშობლო, 25-ის მერე მივხვდი, სადაც სიმშვიდეა, სიწყნარეა და სითბო, იქ მინდა პენსიაზე.
ქ.გ. კომენატრის დაწერაც არ მინდა, იმდენჯერ ამოვიკითხე საკუთარი თავი სხვის დაწერილში… განვითარებაზე დავიწყე ფიქრი და ზურგი დამიმძიმდა პრობლემებით… რთულია იყო იმიგრანტი… უფრო რთული რამ არ მგონია რამე!
თ.ბ. ემიგრაციაში წამოსვლამდე მეგონა რომ ყველაფერი მარტივი იქნებოდა.
შორიდან ყველაფერი ლამაზად ჩანდა…. მეგონა მალე დავბრუნდებოდი უკან, მაგრამ რაც უფრო შორს მიყვები მატარებელს, უკან დაბრუნება მით უფრო ძვირი გიჯდება…….დროსა და სივრცეში იკარგები…
ემიგრანტების კომანეტარები აჩვენებს, რომ მიგრაცია იშვიათად ემთხვევა თავდაპირველ მოლოდინებს. დროებითი წასვლა ხშირად წლებად და ათწლეულებად იქცევა ხოლმე, ხოლო „დაბრუნების გეგმა“ გაურკვეველ მომავალში ინაცვლებს. ზოგი პოულობს სტაბილურობას და საკუთარ ძალას, ზოგი კი მუდმივად “სადღაც შუაში” რჩება.
საერთო გამოცდილება ერთია – ემიგრაცია მხოლოდ ეკონომიკური ნაბიჯი არ არის, არამედ ხანგრძლივი ფსიქოლოგიური და ემოციური პროცესი, რომელიც ადამიანის ცხოვრებას, არჩევანსა და სამშობლოს განცდას, ძირეულად ცვლის.
ასევე იხილეთ:
ᲘᲢᲐᲚᲘᲔᲚᲛᲐ ᲛᲝᲮᲣᲪᲛᲐ ᲥᲐᲠᲗᲕᲔᲚ “ᲑᲐᲓᲐᲜᲢᲔᲡ” ᲥᲣᲠᲓᲝᲑᲘᲡᲗᲕᲘᲡ ᲣᲩᲘᲕᲚᲐ
ᲓᲐᲑᲠᲣᲜᲔᲑᲣᲚ ᲛᲘᲒᲠᲐᲜᲢᲗᲐ ᲓᲐᲮᲛᲐᲠᲔᲑᲘᲡ ᲞᲠᲝᲒᲠᲐᲛᲐᲨᲘ ᲠᲔᲒᲘᲡᲢᲠᲐᲪᲘᲐᲡ, 27 ᲗᲔᲑᲔᲠᲕᲚᲐᲛᲓᲔ ᲨᲔᲫᲚᲔᲑᲗ
