“მე ვბრუნდები!
არ ვიცი, როგორ უნდა გითხრათ ეს ისე, რომ ბოლომდე გადმოვცე რას ვგრძნობ ამ წუთას. ალბათ სიტყვები არასდროს ეყოფა იმას, რაც ემიგრანტის გულში დუღს,” – რედაქციაში შემოვიდა ემიგრანტის წერილი, ქალბატონის რომელმაც 12 წელი გაატარა იტალიაში, მაგრამ გადაწყვიტა, რომ ემიგრაციისთვის წერტილი დაესვა და სამშობლოში დაბრუნებულიყო. ჩვენ მას წარმატებებს ვუსურვებთ და წერილს უცვლელად გთავაზობთ:
“მრავალწლიანი ემიგრაციის შემდეგ, ბოლოს და ბოლოს საქართველოში ვბრუნდები.
მახსოვს ის დღე, როცა აეროპორტში ორი მცირეწლოვანი შვილი დატოვე. დედაჩემი ატირებული იდგა, ვერ მეხსნებოდა, ბავშვებს ხელს ვერ ვუშვებდი, არ მინდოდა წასვლა, მაგრამ ვიცოდი, რომ წასვლა იყო ჩემი ერთადერთი შანსი, მათზე მევლა როგორც დედას და როგორც მარჩენალს.
იტალიაში თითქმის უიმედოდ ჩამოვედი. ენა არ ვიცოდი, არც სამსახურები მელოდა, არც მეგობრები. დავიწყე მუშაობა მოხუცის მომვლელად. 24 საათიანი სამსახურები, გადაღლილობა, მარტოობა, ცრემლებით გაჟღენთილი ბალიში. ბევრჯერ მინდოდა დაბრუნება. მაგრამ შემდეგ შვილების ფოტოებს ვუყურებდი ტელეფონში და ვფიქრობდი: „ეს მათთვისაა.“
წლები გავიდა. თანდათანობით ფეხზე დავდექი. ენა ვისწავლე, უკეთესი სამსახურიც ვიპოვე. იტალიამ არ მომცა ყველაფერი, მაგრამ მომცა ყველაზე მთავარი — საშუალება, რომ ჩემი ოჯახი ფეხზე დამეყენებინა, განათლება მიმეცა შვილებისთვის, უდიდესი შრომის ფასად მაგრამ – ღირსეულად მეგრძნო თავი.
დღეს ვბრუნდები ჩემს ქვეყანაში. სხვანაირი ადამიანი ვბრუნდები — ძლიერი, დაფასებული, გაწაფული ტკივილში და მადლიერი იმ გზის, რაც გავიარე.
ამ წერილს მათთვის ვწერ, ვინც ახლა აქ არის — ემიგრაციაში, უცხო სახლში, უცხო გარემოში, ხშირად მარტო. მინდა გითხრათ: თქვენ არ ხართ მარტო. ჩვენი ტკივილი საერთოა. და ეს ტკივილი არც ერთი დღით არ იყო უაზრო. საქართველო ისევ გველოდება. იქ ჯერ ისევ სუნთქავს ჩვენი ბავშვობა და იმედია, ჩვენი მომავალიც.
მადლობა იტალიას — რომელმაც თავიდან გამზარდა, შემეხიდა, როცა ეს ჩემმა სამშობლომ ვერ შეძლო.
გთხოვთ, გაუძელით… დაბრუნებამდე.”
